Natuurlijk is het zelfs in Portugal niet altijd lekker weer. Dit jaar is het zelfs een betrekkelijk natte en vooral erg koude winter, begrijpen we van de mensen die hier wonen. Dagen achtereen is het regenachtig en grauw, zodat ons bijbootje steeds voller raakt en onze accu’s steeds leger. Daarna is het gelukkig een tijdje zonnig, maar daalt het kwik ’s nachts tot het nulpunt. Vanwege de wet van Murphy geeft onze dieselkachel spontaan de geest: pompje kapot. Dus zijn we aangewezen op onze warme dekens, wintermutsen en warme chocolademelk met slagroom. Het is even behelpen, maar het went gelukkig snel.

“Maar wat dóen jullie dan de hele dag?”, vragen veel mensen nu we tijdelijk niet varen. Wandelen, kokkels zoeken en vogels kijken natuurlijk, dat bleek al uit de vorige post. Druilerige dragen besteden we grotendeels binnen. Dan steken we vooral veel tijd in het opzetten van Only Planet, onze eigen organisatie in duurzaam reizen (waarover wellicht later meer). We kunnen er met gemak volle werkdagen van maken, als we willen. Maar we willen deze periode ook graag een voet aan land krijgen: contact zoeken met anderen, activiteiten ontplooien, al dan niet betaald aan het werk. Het is de eerste keer dat we dat proberen, dus we doen maar wat: Jelle biedt zich aan als klusser, ik verdiep me in online lesgeven, Jelle neemt contact op met de duikschool, ik struin de Portugese marktplaats op naar vacatures. ‘Eerst de vis, dan de dis’, spreken we af: als we twintig lijnen uitzetten, zien we wel wat we vangen en wat we daarvan maken. Met de meeste lijnen vangen we bot, maar niet altijd: Jelle vindt een plekje bij een dierenasiel in de buurt, waar ze hulp kunnen gebruiken bij de verzorging van de honden. Ik sluit me aan bij de vrijwilligers van de gaarkeuken in Portimaõ, waar ik als ‘soep-chef’ aan de slag ga. Zo doen we ook wat terug voor de plek waar we met zoveel plezier de winter doorbrengen.

Omdat het vrijwilligerswerk naar meer smaakt, besluiten we ons eigen projectje op te zetten. In de boomgaard aan de rivier, waar zoveel mooie vogels wonen, is het ons opgevallen dat er nogal wat zwerfvuil ligt. Plastic flesjes en blikjes, maar ook opvallend veel oude schoenen, kleding en afgedankt witgoed. Jelle zet een bericht op facebook: wie wil er komen helpen opruimen? Binnen de kortste keren hebben we een groep van 15 mensen bij elkaar. We hoeven dus alleen nog voor vuilniszakken te zorgen en een manier om de boel af te voeren. Jelle vraagt rond in het dorp. Op het overdekte dorpspleintje zit steevast een groepje mannen te bespreken wat er zoal in het dorp gebeurt. Dit ‘burgerloket’ verwijst hem verder naar ene Alexandra, die voor de gemeente werkt en die we -zegt men- kunnen vinden bij de zwerfkatten. ’s Middags rond voedertijd treffen we haar inderdaad aan op de boulevard, omringd door tientallen ietwat obese poezen, die uit alle zonnige plekjes van het dorp tevoorschijn komen. We leggen haar ons plan voor. “Je moet naar Portimaõ voor een vergunning”, antwoordt ze. Omdat in Portugal de noodtoestand geldt, mogen we niet zonder meer met zoveel mensen samenkomen. Óók niet in de buitenlucht, óók niet als we meer dan 2 meter afstand houden. De vergunning moet komen van de gemeente Portimaõ, maar óók van de politie én het bestuur van Alvor. En al die diensten nemen ons verzoek pas in behandeling als we ze in het Portugees een mailtje sturen.

Uiteindelijk komt de vuilnisdienst over de brug met twee enorme rollen vuilniszakken en twintig paar werkhandschoenen. Verder spreken we af dat we ze bellen over een verzamelpunt waar zij met hun wagen de boel kunnen komen ophalen. Dat is alvast geregeld! Omdat de toestemming van de gemeente en de politie op zich laat wachten, gaan we zelf maar aan de slag, gewapend met vuilniszakken en handschoenen en veel goede moed. In een mum van tijd hebben we zakken vol met afval verzameld: waterflessen, oude schoenen en talloze plastic zoutvaatjes, die gebruikt zijn voor het vangen van scheermesjes. We worden er een beetje treurig van: de natuur geeft ons mensen voedsel, en wij geven de natuur er rotzooi voor terug. Maar die treurigheid maakt snel plaats voor iets anders: omdat het een mooie, zonnige dag is, zijn er volop wandelaars. Om de haverklap komt er iemand vragen wat we doen en voor welke organisatie, en hoe ze zich daarbij kunnen aansluiten. De enthousiaste reacties op onze mini-cleanup motiveren ons om even door te pakken. Aan het eind van de middag hebben we een flinke stapel volle zakken staan.


Op zoek naar een geschikt ophaalpunt lopen we via de oude hoofdweg van het park naar de weg. Het is afgesloten door een groot hek, maar toevallig lopen we de schaapsherder tegen het lijf, die (na uitleg van onze goede intenties) de sleutel blijkt te hebben. Hij is blij met ons initiatief en geeft ons zijn nummer: als het hek open moet, mogen we hem bellen. Hij ergert zich al jaren aan de rommel in het gebied waar ook zijn schapen grazen.

Aan het eind van de dag zetten we de foto’s van onze kleine cleanup op de facebookpagina van Alvor. De stroom aan reacties voelt als een staande ovatie, die met een middag vuil ruimen wel erg makkelijk verdiend is. Meerder mensen nemen contact met ons op: wanneer gaan jullie weer? Dus organiseren we de volgende dagen cleanups in miniatuur: we spreken af met 1 of twee mensen en gaan aan de slag. Wat niet mg, kán vaak wel. Een paar dagen later zijn alle sterk vervuilde plekken schoon en hebben we honderden kilo’s vuilnis naar drie plekken aan de rand van het park gebracht. We bellen de vuilnisdienst, die met een grote pick-up en drie man personeel komt om de hele boel in te laden. Opgeruimd staat netjes!

De dag nadat we ons opruimproject afronden krijgen we eindelijk bericht van de gemeente en de politie: Helaas, de cleanup kan vanwege de verscherpte lockdown niet doorgaan.

Intussen hebben onze twintig vislijnen een andere prachtige vangst opgeleverd: we kunnen vanaf het voorjaar op Lefkas aan de slag als flottieljebegeleiders. Dus komt er nog vóórdat de lente start een einde aan ons winterseizoen: we gaan naar Griekenland!

Wil je onze posts in je mailbox ontvangen? Schrijf je dan hieronder in.

Reacties

Wat mooi zo’n spontane clean up aktie, jammer dat de (covid19) omstandigheden de bestuurders de handen binden en jullie aan je lot overlaten met deze goede intentie. Maar de voorzet is gegeven en de weg geplaveid voor mogelijke vervolgakties. Top hoor!

Geef een reactie